Waarom doe ik wat ik doe en ben wie ik nu ben door post traumatische groei….
Ik wilde als klein meisje al verpleegkundige worden. Ik heb als 2-jarig meisje langdurig in het ziekenhuis gelegen en daar is het zaadje blijkbaar geplant.
Het lukte mij om verpleegkundige in het ziekenhuis te worden. Wat een prachtige baan is dat.
Ik genoot er altijd met volle teugen van, ondanks dat het lichamelijk en mentaal soms veel van mij eiste.
Fast forward…. Ik kreeg 2 zoons en toen zij 4 en 2 waren kreeg ik rare uitval klachten. Vele onderzoeken volgden en steeds bleek dat er ‘iets ’niet goed was, maar wat het was, daar kwamen we maar niet uit.
Ik wilde uiteindelijk uitsluiten dat ik geen hersentumor had en de neuroloog ging akkoord met een MRI-scan.
Pffff gelukkig…. niets aan de hand, geen tumor in ieder geval, maar mijn klachten bleven en ik ging voor een second opinion naar een ander ziekenhuis.
Daar bleek het niet goed te zijn, maar ook daar volgde onderzoek na onderzoek en steeds bleek er niets te zijn.
Haalde ik het dan in mijn hoofd, waren mijn gedachten. Ik moet het nu ‘gewoon’ los gaan laten.
Tot deze arts voorstelde om toch nog de MRI te herhalen. We waren inmiddels een half jaar verder. En iedereen om mij heen, inclusief ikzelf dacht “nou hierna hebben we er alles aan gedaan, dan moet ik het laten rusten”
Little did we know….. Ik zag al aan de blik van de arts toen hij mijn man en mij uit de wachtkamer haalde dat het niet goed was. Er werd steeds gedacht aan MS, dus ik dacht meteen. “Oké, ik heb dus MS. Wat kunnen je gedachten dan rare dingen met je gaan doen, want ik dacht “daar denken we al zo lang aan, laat maar komen’ (By the way, ik denk echt niet licht over MS hoor, daarom heel bijzonder dat mijn brein mij op deze manier beschermde voor de klap ofzo)
Niets was minder waar. De arts zei: “Er is een tumor in jouw hoofd gevonden’
Poe…. een hele rake klap was dat! Deze hadden wij echt niet meer zien aankomen.
En een half jaar geleden was de MRI nog schoon, dus vul naar in. In een half jaar een flinke groei. Als verpleegkundige wist ik dat dit echt heel slecht nieuws was.
3 slopende weken volgden waarin de artsen gingen bespreken wat mijn behandelmogelijkheden waren. En 3 weken later gingen mijn man en ik met lood in onze schoenen terug voor deze uitslag.
Ik kreeg soort van goed nieuws…. De tumor zat er ook al in het andere ziekenhuis, maar deze was over het hoofd gezien. Wait whaaaat…….
Oké, toen volgde er een flink staaltje gedachten ombuigen. Vanuit wie ik ben en in mijn werk als verpleegkundige was ik vooral bezig met zorgen voor anderen. Wat is dit allemaal erg voor mijn ouders, man, kinderen, zusjes en broertje en mijn vrienden. Maar ik vergat mijzelf.
Na een poosje werken en zorgen voor iedereen, behalve mijzelf stortte ik dan (gelukkig) in. Ik had dit eigenlijk even nodig om mijzelf te kunnen resetten en te voelen wat ik nu eigenlijk nodig had. En hoe ik de rest van mijn tijd wilde indelen.
Dat lukte gelukkig heel goed en ik ging léven!
5 jaar later hoorden we dat ook dit een misdiagnose was. Het bleek geen tumor te zijn.
Ik had dus gewoon weer mijn hele leven voor mij.
Wauw, na een hoop wat ik te verwerken had hierin ben ik gaan kijken wat ík nu eigenlijk echt wil met de rest van mijn leven.
Het begeleiden van patiënten na angst en onzekerheid rondom een operatie en het opvangen van mijn collega’s na een ingrijpende gebeurtenis als BOTter gaven mij zoveel energie.
Ik heb de stoute schonen aangetrokken en kreeg een functie als coördinator centraal BedrijfsOpvang Team. Ik had altijd opgekeken tegen deze functie.
Ik startte met een coachopleiding en daar heb ik zoveel ontwikkeling doorgemaakt voor mijzelf. Wie ben ik en wie wil ik zijn?
Ik genoot enorm van het coachen van mensen die net als ik een hele ingrijpende gebeurtenis door hadden gemaakt.
Uiteindelijk ben ik mijn eigen bedrijf gestart waarin ik individuele coaching, (systemisch) team coaching en training aanbied. De veerkracht en weerbaarheid die ik in de afgelopen jaren had opgebouwd hebben mij hierbij enorm geholpen om weer op te staan als ik onderuitging. Want pfff… ook dat gebeurt als je voor jezelf begint. Maar ik stond dan altijd weer in een 1.5 versie op. En nog heb ik deze momenten dat ik onderuitga, maar hé zonder wrijving geen glans he.
Het voelt ook super als ik daar weer doorheen kom.
Dus wat ik hiermee wil zeggen is. Het leven is niet altijd makkelijk, zelfs soms heel zwaar en oneerlijk. Blijf bij jezelf en ga voelen wat jij nodig hebt om op een goede manier verder te leven (als dat je gegeven is)
Ik kan alleen maar heel gelukkig zijn met de posttraumatische groei die ik heb doorgemaakt. En ik ben oprecht gelukkig met hoe mijn leven er nu uit ziet. Ik heb een superfijne, lieve man die mij door dik en dun heeft gesteund tijdens de heftige periodes in ons leven. We zijn er voor elkaar geweest en still going strong! Mijn twee prachtige zoons, al onze familie, lieve vrienden en collega’s.
Ik leef nu echt het leven dat ik wil leven. Ik geniet ook met volle teugen van het werk dat ik doe. Hoe tof dat er ook steeds hele mooie dingen op mijn pad komen om te mogen doen.
Dus zoek jij een enthousiaste coach, teamcoach of trainer, zie zelf het klappen van de zweep kent en een echte verbinder is? Let me know!
Volg Mijn Blogs
Of zoek je een iemand die een inspirerend verhaal kan vertellen over hoe je een ingrijpende periode in je leven ombuigt naar geluk en goede zelfzorg? Ik vertel mijn verhaal graag om anderen te helpen.
Wil jij ook groeien en ontwikkelen? Lees dan mijn blogs! Ik gebruik mooie voorbeelden en deel mijn eigen reis. Zo kun je jezelf herkennen en inspiratie opdoen. Samen gaan we op weg naar meer passie en plezier in ons werk en leven.
Mijn blogs gaan over systemisch team coachen en trainen, ingrijpende gebeurtenissen verwerken, peer support. En alles wat er komt kijken bij veerkracht en weerbaarheid als zorgprofessional.
Ben je geen zorgprofessional, maar heb ik jou aangesproken met mijn blog? Voel je vrij om mij te contacten!
